دنیا به جز ملال، برایم نداشته ست

جز قهر و قیل و قال، برایم نداشته ست

باغی که در سرم به کمالش رسیده بود

جز میوه های کال برایم نداشته ست

این شهرِ صحنه های پر از دود و درد و داد

جز زجر و ابتذال برایم نداشته ست

او مهره مارِ تخس خیابان و مارِ من

جز خیز و خط و خال برایم نداشته ست

دنیای آب و تاب و تب و ترس و تشنگی

جز جبر و احتمال برایم نداشته ست

بدنام لذّت مِی ناخورده ام، و شعر

جز‌‌‌‌‌‌<تا> و <لام>و< ذال< برایم نداشته ست

من را خدا برای سقوط آفریده است

وقتی که پرّ و بال برایم نداشته ست

لبریز ناله های نیازم، ولی خدا

غیر از لبانِ لال برایم نداشته ست

آریا صلاحی

این کتاب را برعکس بخوانید